Zdrowie jamy ustnej psa często pozostaje poza codzienną uwagą opiekuna, dopóki nie pojawią się wyraźne objawy problemu. Jednym z takich schorzeń jest nadziąślak u psa, czyli rozrost tkanki dziąsłowej, który może wyglądać niepozornie, ale w praktyce prowadzić do poważnych komplikacji. Choć nie zawsze jest zmianą złośliwą, nie wolno go ignorować – szybka diagnoza i odpowiednie leczenie pozwalają uniknąć nieprzyjemnych konsekwencji.
Czym jest nadziąślak u psa?
Nadziąślak to łagodny rozrost dziąsła, który najczęściej pojawia się w przestrzeniach miedzyzębowych w okolicy zębów trzonowych i kłów. Może przybierać postać gładkiego zgrubienia, niewielkiego guzka lub wyraźnie widocznego, mięsistego tworu. Zmiana ta nie zawsze wywołuje ból, co bywa mylące – pies może nie dawać żadnych oznak dyskomfortu, mimo że w jego jamie ustnej rozwija się problem wymagający interwencji.
Nadziąślak u psa to najczęściej wynik przewlekłego podrażnienia lub stanu zapalnego. Jego rozwój może być związany z wadami zgryzu, obecnością kamienia nazębnego, urazami mechanicznymi, a także predyspozycjami rasowymi.
Jakie są objawy nadziąślaka?
Zmiany pojawiające się w jamie ustnej psa nie zawsze są łatwe do zauważenia. Często wykrywa się je przypadkiem, podczas zabawy, szczotkowania zębów lub rutynowej kontroli u weterynarza. Do najczęstszych objawów należą:
- zgrubienie lub guzek na dziąśle, najczęściej w okolicy zębów trzonowych,
- krwawienie z dziąseł przy dotyku lub podczas jedzenia,
- nieprzyjemny zapach z pyska (halitoza),
- trudności w pobieraniu twardych pokarmów,
- nadmierne ślinienie się,
- odruch odsuwania głowy przy próbie sprawdzenia pyska.
W zaawansowanych przypadkach nadziąślak może być przyczyną rozchwiania zęba, a nawet jego przemieszczenia.
Kolekcja dogs.plSzelki dla psa SuminagashiSzelki i smycz w jednym wzorze: marmurkowy wzór malowany ręcznie na wodzie.Kup terazPrzyczyny powstawania nadziąślaków
Nadziąślak u psa może być wynikiem wielu różnych czynników. Do najczęstszych należą:
- przewlekłe zapalenie dziąseł i przyzębia,
- mechaniczne urazy – np. twarde zabawki lub kości,
- nagromadzony kamień nazębny i bakterie,
- niewłaściwa higiena jamy ustnej,
- predyspozycje genetyczne – niektóre rasy, jak boksery czy buldogi, są bardziej narażone,
- zaburzenia hormonalne lub reakcje na niektóre leki.
Warto pamiętać, że nadziąślak nie jest tym samym co nowotwór złośliwy, ale każda zmiana w jamie ustnej psa powinna być zbadana – również ze względu na ryzyko pomylenia go z groźniejszymi zmianami.
Leczenie nadziąślaka u psa
Podstawą leczenia jest dokładna diagnostyka, najczęściej obejmująca badanie kliniczne, zdjęcie RTG oraz – w razie potrzeby – pobranie wycinka do badania histopatologicznego. To pozwala potwierdzić, że mamy do czynienia z łagodnym nadziąślakiem, a nie innym typem zmiany.
W większości przypadków leczenie polega na chirurgicznym usunięciu zmiany. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym. Jeśli nadziąślak był wynikiem przewlekłego procesu zapalnego dziąseł lub powstał w efekcie nagromadzenia mas kamienia nazębnego - konieczne będzie także wykonanie sanacji jamy ustnej z ekstrakcją zębów które tego wymagają.
Po zabiegu ważna jest kontrola – nadziąślaki mają tendencję do nawracania, zwłaszcza jeśli nie zostanie usunięta przyczyna ich powstawania.
Jak zapobiegać nawrotom?
Profilaktyka odgrywa tu ogromną rolę. Aby ograniczyć ryzyko nawrotu nadziąślaka, warto:
- regularnie oczyszczać psu zęby,
- stosować bezpieczne gryzaki wspomagające usuwanie płytki nazębnej,
- kontrolować stan jamy ustnej u weterynarza co najmniej raz w roku,
- unikać podawania zbyt twardych przedmiotów do gryzienia,
- dbać o ogólną higienę i zdrowie pupila.
Podsumowanie
Nadziąślak u psa to zmiana, którą można łatwo przeoczyć, ale która wymaga uwagi i leczenia. Choć najczęściej jest łagodna, jej obecność może prowadzić do dyskomfortu, pogorszenia stanu zębów i nawracających stanów zapalnych. Regularna kontrola jamy ustnej, właściwa higiena i szybka reakcja na wszelkie niepokojące objawy to najlepsza droga do zapewnienia psu zdrowia i komfortu życia. Dzięki czujności opiekuna wiele problemów można rozpoznać na wczesnym etapie – zanim staną się poważne.











